martes 25 de noviembre de 2008

Los amos del mundo

ARTURO PÉREZ-REVERTE
El semanal - 15/11/1998 (Insisto: ¡1998!)

Usted no lo sabe, pero depende de ellos. Usted no los conoce ni se los cruzará en su vida, pero esos hijos de la gran puta tienen en las manos, en la agenda electrónica, en la tecla antro del computador, su futuro y el de sus hijos.

Usted no sabe qué cara tienen, pero son ellos quienes lo van a mandar al paro en nombre de un tres punto siete, o un índice de probabilidad del cero coma cero cuatro.

Usted no tiene nada que ver con esos fulanos porque es empleado de una ferretería o cajera de Pryca, y ellos estudiaron en Harvard e hicieron un máster en Tokio, o al revés, van por las mañanas a la Bolsa de Madrid o a la de Wall Street , y dicen en inglés cosas como long-term capital management, y hablan de fondos de alto riesgo, de acuerdos multilaterales de inversión y de neoliberalismo económico salvaje, como quien comenta el partido del domingo.

Usted no los conoce ni en pintura, pero esos conductores suicidas que circulan a doscientos por hora en un furgón cargado de dinero van a atropellarlo el día menos pensado, y ni siquiera le quedará el consuelo de ir en la silla de ruedas con una recortada a volarles los huevos, porque no tienen rostro público, pese a ser reputados analistas, tiburones de las finanzas, prestigiosos expertos en el dinero de otros. Tan expertos que siempre terminan por hacerlo suyo. Porque siempre ganan ellos, cuando ganan; y nunca pierden ellos, cuando pierden.
No crean riqueza, sino que especulan. Lanzan al mundo combinaciones fastuosas de economía financiera que nada tienen que ver con la economía productiva. Alzan castillos de naipes y los garantizan con espejismos y con humo, y los poderosos de la Tierra pierden el culo por darles coba y subirse al carro.

Esto no puede fallar, dicen. Aquí nadie va a perder. El riesgo es mínimo. Los avalan premios Nóbel de Economía, periodistas financieros de prestigio, grupos internacionales con siglas de reconocida solvencia.

Y entonces el presidente del banco transeuropeo tal, y el presidente de la unión de bancos helvéticos, y el capitoste del banco latinoamericano, y el consorcio euroasiático, y la madre que los parió a todos, se embarcan con alegría en la aventura, meten viruta por un tubo, y luego se sientan a esperar ese pelotazo que los va a forrar aún más a todos ellos y a sus representados.

Y en cuanto sale bien la primera operación ya están arriesgando más en la segunda, que el chollo es el chollo, e intereses de un tropecientos por ciento no se encuentran todos los días. Y aunque ese espejismo especulador nada tiene que ver con la economía real, con la vida de cada día de la gente en la calle, todo es euforia, y palmaditas en la espalda, y hasta entidades bancarias oficiales comprometen sus reservas de divisas. Y esto, señores, es Jauja.

Y de pronto resulta que no. De pronto resulta que el invento tenía sus fallos, y que lo de alto riesgo no era una frase sino exactamente eso: alto riesgo de verdad.

Y entonces todo el tinglado se va a tomar por el saco. Y esos fondos especiales, peligrosos, que cada vez tienen más peso en la economía mundial, muestran su lado negro. Y entonces, ¡oh, prodigio!, mientras que los beneficios eran para los tiburones que controlaban el cotarro y para los que especulaban con dinero de otros, resulta que las pérdidas, no.

Las pérdidas, el mordisco financiero, el pago de los errores de esos pijolandios que juegan con la economía internacional como si jugaran al Monopoly, recaen directamente sobre las espaldas de todos nosotros.

Entonces resulta que mientras el beneficio era privado, los errores son colectivos, y las pérdidas hay que socializarlas, acudiendo con medidas de emergencia y con fondos de salvación para evitar efectos dominó y chichis de la Bernarda.. Y esa solidaridad, imprescindible para salvar la estabilidad mundial, la paga con su pellejo, con sus ahorros, y a veces con su puesto de trabajo, Mariano Pérez Sánchez, de profesión empleado de comercio, y los millones de infelices Marianos que a lo largo y ancho del mundo se levantan cada día a las seis de la mañana para ganarse la vida.

Eso es lo que viene, me temo. Nadie perdonará un duro de la deuda externa de países pobres, pero nunca faltarán fondos para tapar agujeros de especuladores y canallas que juegan a la ruleta rusa en cabeza ajena.

Así que podemos ir amarrándonos los machos. Ése es el panorama que los amos de la economía mundial nos deparan, con el cuento de tanto neoliberalismo económico y tanta mierda, de tanta especulación y de tanta poca vergüenza.

sábado 14 de junio de 2008

Sin manos

JUAN JOSÉ MILLÁS
EL PAÍS · 13/06/2008

Una cosa es la crisis y otra la fricción con la atmósfera al entrar en la realidad. Los pisos no valían lo que costaban, el Euríbor era una trampa, el petróleo tenía los días contados, los créditos al consumo llevaban veneno dentro, el coche con tracción a las cuatro ruedas decepcionaba al quinto día, aunque había que seguir pagándolo seis años. Resulta que esto no era jauja. La entrada en la realidad puede ser brutal si carecemos de los revestimientos cerámicos adecuados. En mi colegio, el profesor de gimnasia hizo creer a un compañero gordo que podía trepar por una cuerda hasta el techo del gimnasio, donde había dibujado una luna. Se trataba de tocarla y volver. El chico, espoleado por las promesas falsas del profesor, llegó hasta la mitad y se dejó caer, frenando la caída con las manos. Llegó al suelo (a la realidad) sin manos.

En esas estamos, descendiendo por la cuerda después de haber estado a punto de tocar la luna. Algunos la tocaron, pero a qué precio. Lo malo es que al despertar del sueño, al entrar en la atmósfera, vamos a conocer la crisis de verdad. Acuda usted a Urgencias con las manos abrasadas por el descenso y le darán hora para dentro de veinte meses. Vaya usted al juzgado de guardia para denunciar la situación y su caso se verá dentro de quince o dieciséis años. Busque un buen colegio público donde enseñen a su hijo a distinguir entre el sueño y la realidad y le dirán que la enseñanza pública de calidad ha desaparecido. Mientras subíamos a la luna, las termitas horadaron lo público, lo desprestigiaron, lo vendieron, lo manipularon, se alimentaron de lo público, que era de todos. No va a ser fácil colocar la frontera entre lo que llamamos crisis y lo que son, simplemente, los efectos del regreso a la realidad, pero deberíamos intentarlo, para recuperar el juicio. Y los espacios públicos.

viernes 14 de marzo de 2008

Romance de la condesita

Cando inda ía eu polas dezanove castañas, vivín unha historia mallada á que se canta no romance que amoso a continuación. Coa diferenza de que, no meu caso, fora a "condesita" a que marchara á súa guerra particular inda que, igualmente, sería ela a que aparece da nada cando eu estou a piques de "casar" con outra; e faríao ao cabo dos tres anos que se mencionan no poema. Ademais, para explicarlle á que ía ser miña moza o que acontecera, escribinlle unha historia nos mesmos termos que este romance anónimo que data, seica, da Idade Media. Non podía saír do meu abraio cando atopei este texto nun libro de antoloxía poética que leva por título La rosa de los vientos. Espero que vos guste.

Grandes guerras se publican
en la tierra y en el mar,
y al conde Flores le nombran
por capitán general.
Lloraba la condesita,
no se puede consolar;
acaban de ser casados,
y se tienen que apartar:
—¿Cuántos días, cuántos meses,
piensas estar por allá?
—Deja los meses, condesa,
por años debes contar;
si a los tres años no vuelvo,
viuda te puedes llamar.

Pasan los tres y los cuatro,
nuevas del conde no hay;
ojos de la condesita
no cesaban de llorar.
Un día estando a la mesa,
su padre le empieza a hablar:
—Cartas del conde no llegan,
nueva vida tomarás;
condes y duques te piden,
te debes, hija, casar.
—Carta en mi corazón tengo
que don Flores vivo está.
No lo quiera Dios del cielo
que yo me vuelva a casar.
Dame licencia, mi padre,
para ir el Conde a buscar.
—La licencia tienes, hija,
mi bendición además.

Se retiró a su aposento
llora que te llorarás;
se quitó medias de seda,
de lana las fue a calzar;
dejó zapatos de raso,
los puso de cordobán;
un brial de seda verde,
que valía una ciudad,
y encima del brial puso
un hábito de sayal;
esportilla de romera
sobre el hombro se echó atrás;
cogió el bordón en la mano,
y se fue a peregrinar.

Anduvo siete reinados,
morería y cristiandad;
anduvo por mar y tierra,
no pudo al conde encontrar;
que ya no puede andar más.
Subió a un puerto, miró al valle,
un castillo vio asomar:
—Si aquel castillo es de moros,
allí me cautivarán;
mas si es de buenos cristianos,
ellos me han de remediar.
Y bajando unos pinares,
gran vacada fue a encontrar:
—Vaquerito, vaquerito,
te quería preguntar
¿de quién llevas tantas vacas
todas de un hierro y señal?
—Del conde Flores, romera,
que en aquel castillo está.
—Vaquerito, vaquerito,
más te quiero preguntar
del conde Flores tu amo,
¿cómo vive por acá?
—De la guerra llegó rico;
mañana se va a casar,
ya están muertas las gallinas
y están amasando el pan,
muchas gentes convidadas,
de lejos llegando van.
—Vaquerito, vaquerito,
por la Santa Trinidad,
por el camino más corto
me has de encaminar allá.

Jornada de todo un día,
en medio la hubo de andar;
llegada frente al castillo,
con don Flores fue a encontrar,
y arriba vio estar la novia
en un alto ventanal.

—Dame limosna, buen conde,
por Dios y su caridad.
—¡Oh, qué ojos de romera
en mi vida lo vi tal!
—Sí los habrás visto, conde,
si en Sevilla estado has.
—La romera ¿es de Sevilla?
¿Qué se cuenta por allá?
—Del conde Flores, señor,
poco bien y mucho mal.
Echó la mano al bolsillo,
un real de plata la da.
—Para tan grande señor,
poca limosna es un real.
—Pues pida la romerica,
que lo que pida tendrá.
—Yo pido ese anillo de oro
que en tu dedo chico está.
Abrióse de arriba abajo
el hábito de sayal:
—¿No me conoces, buen conde?
Mira si conocerás
el brial de seda verde
que me diste al desposar.
Al mirarla en aquel traje
cayóse el conde hacia atrás.
Ni con agua ni con vino
no lo pueden recordar,
si no es con palabras dulces
que la romera le da.
La novia bajó llorando
al ver al conde mortal;
y abrazado a la romera
se lo ha venido a encontrar.
—Malas mañas sacas, conde,
no las podrás olvidar;
que en viendo una buena moza,
luego la vas a abrazar.
Malhaya, la romerica
quién te trajo para acá.
—No la maldiga ninguno
que es mi mujer natural.
Con ella vuelvo a mi tierra;
adiós, señores, quedad;
quédese con Dios la novia,
vestidica y sin casar
que los amores primeros
son muy malos de olvidar.

ANÓNIMO. IDADE MEDIA.

jueves 13 de marzo de 2008

Xa se coñecen os finalistas aos premios da Asociación de Escritores

A Asociación de Escritores en Lingua Galega daba a coñecer onte os candidatos entre os que os seus membros votarán os gañadores aos premios AELG 2008. Deste xeito, atopamos na ampla lista obras que xa foron recoñecidas nos últimos meses, coma “Illa Soidade” de an Alfaya, “O único que queda é o amor”, de Agustín de Fernández Paz, no premio de Literatura Infantil e Xuvenil. “De provincia a nación: historia de galeguismo político”, de Xusto Beramendi, é un dos candidatos a ensaio, mentres ”Made in Galiza” de Sechu Sende opta, entre outros títulos ao premio de Narrativa. No campo da tradución as propostas repártense entre traballos publicados por Rinoceronte e mais Galaxia no último ano. Entre os candidatos atopamos tres colaboradores de culturagalega.org. “Así nacen as baleas” de Anxos Sumai, é candidato ao premio de Narrativa, Rosa Aneiros pode levar o de Literatura Xornalística e Xavier Queipo o de Literatura Infantil e Xuvenil. A entrega será o sábado 26 de abril durante a Cea das Letras.

Fonte: CulturaGalega.org

miércoles 12 de marzo de 2008

Campaña pasada non move muíño

Dicía eu na anterior publicación: Segundo as últimas novas que manexo, das catro familias que pretendían aloxar en Monte Porreiro, unha volveu ao Vao e as outras tres están nun hotel, supoño que ata que pasen as eleccións, claro.

Efectivamente. Onte pola noite fun levar a casa a un colega que vive en Monte Porreiro e, cando pasamos por diante do edificio no que estaban aloxados os xitanos do Vao, vimos que había varios coches da policía e moitas caras de indignación alí reunidas. "Velaquí os están de volta", pensei. Parafraseando o refrán, poderiamos dicir aquilo de que "Campaña pasada non move muíño". Estaba máis claro... ¬¬


Faise eco da nova La voz de Galicia:

A Xunta logrou recolocar provisionalmente ás familias [en] hoteis hai unha semana, para evitar o rebrote das mobilizacións veciñais. Prometeu á asociación que non regresarían ao barrio. «Se se confirma que non se van a marchar -dixo Ángel Mario Lago- estariamos ante unha artimaña para evitar a presión en campaña». «Esperemos que a Xunta cumpra, porque se non estariamos ante un conflito de verdadeira dimensión, e que non sería dirixido pola asociación O Mirador, senón polos propios veciños».

Nova completa aquí.

domingo 9 de marzo de 2008

Eleccións Xerais 9-M

El Roto - EL PAÍS - 05-03-2008

Agora mesmiño veño de exercer o meu dereito a voto. En España, a democracia é pouco máis ca iso: un reconto de votos. Mais, bueno, xa é moito máis do que noutros países do mundo. Algo é algo.

Quen gañará? Sempre os políticos e nunca o pobo, para variar. Tíñao ben clariño hai catro anos: o obxectivo era cargarse ao Partido Popular como fose; e como Zapatero dixera que só constituiría Goberno tendo máis votos có PP, vinme na obriga de votar polo PSOE (normalmente, tería votado ao BNG simplemente por ser o único partido galego con representación no Congreso pero, bueno, o primeiro é o primeiro). E, dous anos despois, nas autonómicas, deille o meu voto ao BNG porque as enquisas presaxiaban que acadaría menos votos que PP e PSOE, e así pretendía contribuír a que a cousa se equilibrase o máis posible. Daquela, tanto nas xerais coma nas autonómicas, deime por satisfeito coa renovación dos gobernos central e, sobre todo, galego.

Este ano, tres cuartos do mesmo (inda que infinitamente máis desencantado co espectáculo político español): que non gañe o PP; a ver se desta nos quitamos de diante a Rajoy, Acebes e mais Zaplana e compaña: veleno puro (ollo, Pepiño Blanco e outro de bigotes do PSOE --voceiro de non sei o que-- están á súa mesma altura: semella que lles pagan por burrada dita). Teño entendido que inda os hai peores no partido; non sei. Pero a estes tres xa lles chegou ben, digo eu. Este é, precisamente, un dos problemas de que as listas do Congreso sexan pechadas e non abertas, como debera ser. Canto o PSOE, bueno, pouco que dicir deles que non diga tamén do PP, pois xuntos forman o que poderiamos chamar unha "oligarquía de partidos" que xa me ten máis que aborrecido. O exemplo máis claro foi aquela pantomima que insistiron en chamar debate. Non sei vós, pero eu non os vin debater en ningún momento: cada un disfrazou a realidade o mellor que puido e segundo o que levaba escrito no guión e, ale, carallo. Iso é debater? Ha! Les Luthiers tiñan unha palabra para este fenómeno: "monólogo + monólogo = Biólogo" (canto menos, semella máis apropiado que 'debate' ou que?). Iso por unha banda e, pola outra, ¿onde estaban os demais partidos? ¿Acaso non terían nada que dicir? Malpocados... Vaia exemplo o que dades ao voso país! En fin... Para que logo se gaben dicindo que España é unha democracia "madura". Si, si... ou máis! xD

E que dicir do BNG? Pois que en Pontevedra están demostrando ser unha panda de incompetentes (haberá quen pense que niso non se diferencia moito doutros partidos...), coa chapuceira xestión que están a facer co asunto do realoxamento das familias xitanas do Vao. Segundo as últimas novas que manexo, das catro familias que pretendían aloxar en Monte Porreiro, unha volveu ao Vao e as outras tres están nun hotel, supoño que ata que pasen as eleccións, claro. Por iso, na miña opinión, os do BNG tamén deberan ser castigados, canto menos, nos concellos de Pontevedra e Poio.

Así as cousas, descartados PP, PSOE e BNG, a miña opción era votar en branco. Pero como isto beneficiaría aos dous grandes partidos, tampouco me presta (cantos máis votos en branco, maior será a porcentaxe requirida para poder ter un escano, segundo teño entendido). Por iso e porque tampouco é que me dea igual que gañe o PP ou o PSOE. Así que, por se acaso, decidín votar por Esquerda Unida no Congreso, por se fai falla o meu voto para que non gañen os populares, e polo BNG no Senado, por aquilo de que vén sendo unha cámara de representación territorial e iso pero, bueno, que non creo que saque ningún senador. Esta noite veremos o que pasa.

E acabo deixando no aire a que considero que pode ser a única esperanza de provocar un punto de inflexión na vergoñenta política española: o 'Efecto Gallardón'. Teño unhas ganas tolas de saber o que fará este home a partir de mañá. Ao principio pensaba que, xa que ao núcleo duro do PP non lle interesa, de momento, que emerxa a "dereita democrática" e moderada que di representar Gallardón (palabras súas), dereita que, penso (ou quero pensar) é a que maioritariamente queren os propios militantes do partido e a xente que os vota. Pensei que se Gallardón deixaba o partido e fundaba outro pola súa conta, podería provocar un auténtico cisma no PP: dereita moderada por un lado (con Gallardón e, sospeito, un tal Lasalle ou algo así) e a máis radical e fundamentalista polo outro (Aznar, Aguirre, Acebes, Zaplana... Rouco Varela, Jiménez Losantos...). Iso si que faría moito ben para a nosa democracia. Pero aínda mellor sería que tamén provocara unha esgazadura, inda que non fose tan importante, dentro do PSOE, onde sempre viron a Gallardón con bos ollos. Xurdiría así, por fin, unha forza política de verdadeiro centro, tan necesaria para este país, visto o visto? Vaite ti saber: Spain is different.

domingo 2 de marzo de 2008

Tirado do baúl das lembranzas...

Mentres ti me acompañes,
pouco me importa quen falte
mais, cando estás ausente,
tanto ten quen se presente.


Xoán Castro García
De 20 de marzo de 2007

viernes 15 de febrero de 2008

Porque o mereces. ;)

Baixo o arco da vella fun buscar
entre as máis belas flores,
pra miña benquerida Nona,
aquela sen igual.

Mais,
Non ousarás,
ben intencionado rapaz,
cumprido fin dar
a tan aloucada teima!
(Dixo a máis vella das meigas.)

Pois -continuou-
mesmo a flor máis senlleira
da paisaxe máis feiticeira
de envexa haberá murchar,
ante a celeste presenza
da morena serea
con ollos de mar.

Xoán Castro García
De 14 de febreiro de 2008

viernes 18 de enero de 2008

Propoñen unha alfombra voadora baseada nas leis da física

Propulsada por ondas alimentadas con enerxía, necesitaría motores de gran potencia.

Un equipo de físicos sentou as bases teóricas para a fabricación dunha alfombra voadora a partir do estudo dos movementos aerodinámicos dunha lámina flexible e ondulante inmersa nun fluído e situada preto dunha parede ríxida. De xeito similar a como nada un peixe raia no fondo do mar, a lámina podía manterse, sometida a certas condicións, separada de devandita parede, e moverse grazas a unha serie de ondas. Con todo, para que unha alfombra de gran tamaño chegase a flotar e moverse no aire, necesitaríanse motores de gran potencia que xerasen unhas ondas relativas ao seu tamaño. Este é o principal obstáculo para que a alfombra voadora deixe de ser un mito e se converta en realidade, sinalan os científicos.

Máis info na fonte orixinal: Tendencias 21

O sector español de servizos financeiros é un dos que máis innova

O 50% das súas empresas son creativas, especialmente en TIC, destaca o último informe COTEC.

Os servizos de intermediación financeira en España destacan como un dos sectores que máis innova, sendo innovadoras o 50% das súas empresas, segundo o último Informe COTEC sobre innovación en servizos financeiros. As empresas españolas do sector de Intermediación Financeira, que inclúe bancos e caixas, pero tamén empresas de seguros e outro tipo de empresas de servizos, innovan máis en proceso que en produto, unha característica común ao conxunto do tecido empresarial español que difere do tecido europeo en xeral, desvela o informe.

Máis info na fonte orixinal: Tendencias 21

Querer é poder

A impresionante plasticidade do cerebro abre infinitas posibilidades á transformación humana.

Cada persoa pode, se quere, transformarse a si mesma e á súa realidade. É un ensino que procede non só da tradición oral (querer é poder), senón do budismo. Recentes investigacións científicas corroboran ademais a validez desta capacidade humana: somos libres para decidir que tipo de persoa desexamos ser. A pedra filosofal para a transformación é unha mestura da vontade, a intención e da impresionante plasticidade do cerebro. A meditación permite cultivar calidades novas que aos poucos vanse incorporando de forma natural á vida cotiá.

Máis info na fonte orixinal: Tendencias 21

Utilizan as estradas como fonte de calor

O sistema reduce as emisións de CO2 nun 50%, segundo os seus creadores.

Unha compañía dos Países Baixos desenvolveu un sistema que permite aproveitar a calor que absorbe o asfalto das estradas no verán para quentar os edificios no inverno. Bautizado como Road Energy System, o dispositivo permite ademais desconxelar as estradas co excedente de enerxía térmica. Pero tamén se pode aproveitar no verán como refrixerador, porque establece un ciclo de auga para que esta vaia continuamente de quente a fría e viceversa. As probas realizadas xa demostraron que é eficiente e que resulta máis ecolóxico que os sistemas tradicionais de calefacción.

Ler máis na fonte orixinal: Tendencias 21

Axudas para o sector pesqueiro galego

  • Poderán optar a estas axudas para o mantemento da competitividade os armadores de embarcacións da terceira e cuarta lista do Rexistro de Matrícula de Buques baixo unha serie de condicións.
  • A contía das subvencións será o resultado de multiplicar o coeficiente de 0,095 euros polos litros de gasóleo das facturas xuntadas polo beneficiario entre o 1 de novembro de 2004 e o 31 de de outubro de 2005.
  • A Comunidade galega xestionará uns 13 millóns de euros que lle serán transferidos dende o Goberno central en virtude das peticións recibidas.
  • Os solicitantes poderán cobrar as axudas de forma anticipada, a través de entidades financeiras, en virtude dun acordo entre a Consellería de Pesca e as entidades colaboradoras, xa que os intereses correrán por conta do departamento autonómico.

Máis info: http://novas.xunta.es/node/8405

Axudas para os armadores, si. E os mariñeiros? Para cando unha lexislación que prohíba saír pescar cando o mar anda bravo?

sábado 12 de enero de 2008

Con dous cullós!

Esta mesma semana, en La noche menos pensada de Radio Nacional de España (recoméndovos especialmente as colaboracións de Bernardo Souvirón, que nas madrugadas dos martes --creo-- tende unha ponte máxica entre o mundo clásico e o moderno), contaba un oínte ao programa a historia daquel santanderino que recibira unha invitación de voda dun curmán seu de Cataluña que, como non podía ser outramente, estaba escrita en catalán. Que pensades que fixo o fulano? Contestarlle en Braille, por suposto (era cego).

Como diría mamá-xancinho: tíralle do aire! ;D

Utilidades para o galego

De «Traducíndote» xa sabiamos que nos permite traducir en liña (é dicir, a través dunha páxina web) documentos feitos co paquete ofimático OpenOffice (que, lembremos, temos en galego) nos dous sentidos de varios pares de linguas (galego, español, catalán, portugués).

Pois ben, agora podemos empregar Traducíndote directamente desde OpenOffice.org. TraducíndoteTools traduce do galego ao español e á inversa desde os diversos programas ofimáticos de OpenOffice.org.

Ademais o proxecto Traducíndote incorpora a posibilidade de traducir documentos con outros formatos:

  • Word, Excel, Power Point
  • Abiword (procesador de textos libre)
  • Latex (potente procesador de textos libre para composicións tipográficas mediante comandos TeX)
  • MySQL: sistema xestor de base de datos

A empresa Cidadania localizou ao galego o sistema profesional de enquisas electrónicas libre LimeSurvey, unha aplicación web que permite realizar enquisas abertas, baixo invitación ou mediante autorrexistro, ás cales se pode acceder desde unha páxina web ou a través dun correo electrónico e mediante chave de acceso. Sobrancea a posibilidade de realizar enquisas multilingües, nas que o destinatario pode escoller o idioma no que quere interactuar co sistema, o que permite a internacionalización da enquisa, e a inclusión de contidos de son e vídeo dentro do cuestionario, o que a converte nunha ferramenta idónea para o sector da publicidade e do audiovisual.

Tirado do Cartafol, editado polo Servizo de Normalicación Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela.

Un punto de encontro para o castelán: a 'Wikilengua'

Os internautas castelanfalantes contan cunha nova ferramenta que, con toda probabilidade, será de gran utilidade: a Wikilengua. Na liña da Wikipedia, esta iniciativa basearase na participación dos usuarios.


Na Wikilengua poderán realizarse consultas sobre o idioma, polo que complementará ao dicionario en Internet da Real Academia Española de la Lengua, que recibe 750.000 consultas ao día.

A propia páxina web defínese como "un sitio aberto e participativo sobre as dúbidas prácticas do castelán e un medio para reflectir a diversidade dunha lingua falada por centos de millóns de persoas".

Ademais da participación dos usuarios para ir dotando de información a páxina web, o portal contará cun equipo de expertos, que supervisarán as achegas dos internautas. No proxecto han participación a Fundéu BBVA, (Fundación do Español Urxente) e a Universidade Autónoma de Madrid.

Tirado de Baquía o 11/01/2008
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hei buscar a ver se por casualidade atopo algo semellante na lingua galega.

miércoles 9 de enero de 2008

De divorcios, casamentos e mais o amor

Parece ser que, logo das festas de Nadal, se dispara a taxa de divorcios entre os españois; máis, incluso, que durante o verán e xusto despois do mesmo. Procurando na rede, chego a ler que nos primeiros tres meses de cada ano se producen en España uns quince milleiros de divorcios máis que nos outros tres trimestres debido, din, ás tensións acumuladas durante as devanditas (malditas?) festas.

Vexamos. Por que se divorcia a xente en España? Disque o matrimonio é a principal causa de divorcio; vale, mais logo por que carallo casamos? Cando unha parella decide casar, é realmente consciente do que está a facer e do que tamaña ousadía supón para as súas vidas e para as dos seus fillos no seu caso? Hai uns meses, sen irmos máis lonxe, na voda dun benquerido curmán meu, dicíalles o cura aos noivos: "Vós sabedes onde vos estades a meter? Non! Non o sabedes, pois do contrario non estariades aquí!" O_o!? (Dou fe!)

Hai estudos científicos que seica demostran que o amor aparva o cerebro. Se cadra isto é máis fácil de apreciar nos homes, malpocadas vítimas eles, pois é ben sabido por todo o mundo que, en determinadas situacións que veñen moi ao conto (por poñer o que a ben seguro é o exemplo máis gráfico) desátase no interior do seu organismo unha argalleira reacción, totalmente involuntaria por parte do individuo en cuestión pero cen por cen consonte coa súa natureza máis salvaxe, primitiva e radical, que da lugar a un transvasamento masivo do rego sanguíneo do seu cerebro encefálico cara ao seu [outro] cerebro ence'fálico', irremediable e xeneticamente prioritario. Isto explicaría a merma no rendemento do primeiro cerebro e da actividade neuronal cando o amor está no ar.

Logo cabe resolver que, do mesmo xeito que non está permitido conducir en estado de embriaguez un vehículo pola vía pública, quizais tampouco debera un casar [unicamente] baixo os efectos do amor, acaso a droga máis estupefaciente e feiticeira de cantas che poden botar no Colacao.

Ou que? ;)

sábado 29 de diciembre de 2007

Cantos países hai no mundo?


Velaquí unha pregunta que dende hai tempo devecía por responder. Buscando en Internet pódense atopar moitos blogues e demais que, partindo case sempre da mesma fonte, contan que hai uns douscentos países en total. Porén, na Wikipedia (nas edicións en castelán e mais en inglés) hai unha entrada na que se fai o reconto máis completo que puiden atopar. Contabilizan os estados independentes (tanto os que están recoñecidos internacionalmente coma os que non posúen recoñecemento xeral por parte da comunidade internacional), territorios dependentes habitados e áreas de soberanía especial. Así:

- Empezamos a conta co groso do asunto: 193 estados con recoñecemento internacional xeral, que son:
  • e 1 estado con recoñecemento internacional xeral pero que non é membro da ONU, gobernada pola Santa Sé (como observador permanente da Asemblea Xeral das Nacións Unidas): a Cidade do Vaticano.
- Seguimos con 9 estados sen recoñecemento internacional xeral, ningún dos cales é membro da ONU, pero que no entanto son definidos como estados segundo o dereito internacional consuetudinario, tralo precedente establecido na Convención de Montevideo:
  • 1 estado, non membro da ONU desde fins de 1971, recoñecido por 24 membros da ONU e pola Santa Sé, actualmente con relacións internacionais de feito con moitos outros países: a República de China (comunmente denominada Taiwán).
  • 1 estado de facto independente, diplomaticamente recoñecido nada máis que por Turquía: a República Turca do Norte de Chipre, que controla o terzo norte da illa de Chipre, no Mediterráneo Oriental.
  • 5 estados de facto independentes, Abkhazia (dentro de Xeorxia), Nagorno-Karabakh (dentro de Acerbaixán), Transnistria, (dentro de Moldavia), Somalilandia (dentro de Somalia) e Osetia do Sur (dentro de Xeorxia). Ningún destes cinco estados conta con recoñecemento diplomático por algún país membro das Nacións Unidas.
- Contamos agora os 38 territorios dependentes habitados:
  • 3 territorios dependentes de Nova Celandia:
    • 2 estados en libre asociación con Nova Celandia: as Illas Cook e Niue.
    • 1 territorio de ultramar: Toquelau (o do famoso dominio .tk).
- E, por último, 5 entidades especiais recoñecidas por tratado: Åland en Finlandia, Svalbard en Noruega, Kosovo en Serbia e mailas dúas rexións administrativas especiais da República Popular Chinesa: Hong Kong e Macao (cuxa moeda, por certo, é a Pataca!).


Resumindo:
  • 193 estados con recoñecemento internacional xeral,
  • 9 estados sen recoñecemento internacional xeral, ningún dos cales é membro da ONU, pero que no entanto son definidos como estados segundo o dereito internacional consuetudinario,
  • 38 territorios dependentes habitados,
  • e 5 entidades especiais recoñecidas por tratado,
Que suman un total de 245 países en todo o mundo. Que ben, non si? ;)

sábado 8 de diciembre de 2007

FirefoxFalaGalego v0.2

(Premede na foto para ampliar)

A Asociación Cultural Ourensá de Software Libre, Ousli, liberou un complemento para o Firefox que permite a tradución automática en liña dun texto do castelán ao galego, empregando para iso o servizo Opentrad, sistema de tradución automática de código aberto para as linguas do Estado que foi desenvolvido por un consorcio de empresas e universidades (o que tamén utiliza o Traducíndote).

Para usar esta ferramenta:
  1. Descargamos o complemento dende o repositorio de Addons Mozilla.
  2. Seleccionamos co rato o texto en castelán que queremos traducir da páxina que esteamos a ver.
  3. Prememos Alt+G e agardamos un intre mentres Opentrad procede coa tradución.
  4. Aparecerá logo, na parte inferior dereita do noso navegador, unha ventaniña co texto traducido automaticamente polo Opentrad.
Moi útil e funciona sen problemas, pero non hai que esquecer que se trata dunha ferramenta de axuda cuxo resultado sempre deberá ser revisado e completado por unha persoa.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Firefox 2.0 en galego

En mancomún está dispoñible unha tradución ao galego para o Firefox 2.0 (eu a uso no 2.0.0.9 sen problemas, que eu saiba) realizada por voluntarios a través do sistema Entrans, unha ferramenta de traballo en liña que facilita a tradución de software á nosa lingua, con data do 17 de maio de 2007, día das Letras Galegas.

Instrucións para a instalación da tradución (tirado de mancomún):
Para usar a tradución temos que instalar o complemento (gl-ES.xpi) descargado da ligazón anterior. Para iso só temos que arrastrar o ficheiro gl-ES.xpi a unha ventá aberta do Firefox.

(Engado eu que tamén podemos executar directamente o ficheiro de idioma se, á hora de descargalo, eliximos a opción de "Abrir con", prememos en "Buscar...", imos á carpeta onde temos instalado o Firefox e seleccionamos o executable firefox.exe. Deste xeito instalaremos a tradución directamente, téndoa que activar como se explica a continuación)

Feito isto, se temos o sistema operativo en galego, o Firefox arrancará por defecto xa en galego.

Se non temos o sistema operativo en galego, temos dúas opcións:
  • engadir o seguinte parámetro de execución ao Firefox: -uilocale gl-ES (que non sei como se fai)
  • ou, como fixen eu, instalar un complemento a maiores, o Locale Switcher, que permite seleccionar o idioma sen termos que poñer o parámetro anterior. Instálase, reiníciase Firefox e xa aparece en "Ferramentas->Idiomas->Galician (España)"

Que a disfrutedes. ;)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

- Ficheiro de idioma galego: gl-ES.xpi
- Instrucións de instalación: aquí
- Problemas detectados na tradución actual: aquí
- Entrans de mancomún: http://entrans.mancomun.org
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

viernes 7 de diciembre de 2007

Mozilla Firefox e complementos

O Mozilla Firefox é un navegador web gratuíto, multiplataforma e de código aberto. Está desenvolvido pola Fundación Mozilla, entidade sen ánimo de lucro, e por unha gran comunidade de voluntarios.

O Firefox incorpora bloqueo de ventás emerxentes, navegación por separadores, marcapáxinas dinámicos, soporte para estándares abertos, e un potente mecanismo para engadir funcionalidades mediante extensións.

Os complementos son pequenos programas que engaden novas funcionalidades ao navegador e permiten personalizalo para que se axuste ás túas preferencias e gustos.

Aínda que se trata de Software Libre, tanto o nome como o logo da marca "Firefox" son propiedade da Fundación Mozilla. Ao non ser copyleft, o seu uso pode implicar incompatibilidades con algunhas licenzas libres. Por este motivo, o Firefox da distribución Debian GNU/Linux chámase Iceweasel e o seu logo é diferente, aínda que se trata do mesmo programa coas mesmas funcionalidades descritas neste manual.

Texto tirado de mancomún.org

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
E isto ven ao conto de que, a falta de temas máis interesantes, vou abrir un novo tema de complementos para personalizar o firefox (tamén coñecido en Moraña como "Sofaitef" xD). A ver que tal nos sae a escolla. ;)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tradución ao galego do aMSN paralizada!

Anunciaba eu hai uns meses (aquí e mais acolá) que estaba a traballar na tradución ao galego do aMSN. Pois ben, esta mensaxe é para que saibades que non vou seguir coa tradución por falta tanto de tempo como de motivación, e deixo ao dispor de quen o queira o traballo que teño feito ata o 30 de xuño de 2007, revisado amablemente pol@(s) lingüista(s) de mancomún.

O que queda por facer é identificar as cadeas que aínda están sen traducir (poucas serán, pois cando cesei o traballo tiña case o 100% traducido), tanto do programa base como dos diversos complementos que veñen integrados por defecto no instalador, codificalo a UTF-8 e mandarllo aos desenvolvedores do aMSN.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

miércoles 5 de diciembre de 2007

Para ser felices



As putas risas. E son galegos. ;)

sábado 24 de noviembre de 2007

Plan Xeral de Contabilidade 2007

O Consello de Ministros aprobou o pasado venres os dous reais decretos que desenvolven a Lei de reforma e adaptación da lexislación mercantil en materia contable, aprobada este ano co apoio de todos os grupos parlamentarios. Trátase do Plan Xeral de Contabilidade e do Plan Xeral de Contabilidade para pequenas e medianas empresas, que entrarán en vigor o un de xaneiro de 2008.

Aquí vos deixo os plans e mailo cadro de contas do PXC-07 traducido ao galego por min (cos riscos que iso conleva), coa axuda de Traducíndote. Vai nun documento de MS Word (*.doc), por se o queredes modificar (se tal, avisade e comentamos). Graciñas á CiberIrmandade por aloxar voluntariamente o ficheiro no seu sitio.


- DESCARGA: Cadro de Contas do Plan Xeral de Contabilidade 2007 en galego
- VER: Nova en CiberIrmandade.org sobre a tradución do PXC-07

lunes 27 de agosto de 2007

De faena!


Na barraca de meu pai un chisco antes de poñernos ao choio... vaia cara de sobaos!



Posando en horas de traballo... Esta é a miña pinta habitual!



Podedes apreciar que a roupa é de papá kas. Ollade o grandes que me quedan os pantakas na cadeira!



Xa a última hora con pouca ghana de traballare... Casco amarelo de obreiro, casco vermello de contramestre.



E este é o noso buraco. O meu querido silo está noutra parte da obra, héivolo amosar estes días, pois aínda non lle saquei foto ningunha.

O outro día estabamos a picar contra a parede do edificio, que é o hospital, e seica ao ciruxán lle tremía o bisturí. Tiveron que vir correndo para avisarnos. É que ao traballar no recinto dun hospital, que está composto por uns cantos edificios que ocupan unha grande área da cidade, temos que estar moita xente coordinados e avisados de todo o que facemos. Por min, que te cagas; os días que toque operar, menos traballo.

domingo 26 de agosto de 2007

Cusido ghallegho!

Hoxe, papá kas e mais eu decidimos coller lacón, garabanzos, chourizos, patacas, pementos e viño de Ghalisia xunto cos grelos e a carne de Portugal, e facer un bo cocido galego para celebrar que hoxe tampouco se traballa. Fixemos dabondo como para alimentar dúas familias enteiras... Papá kas sempre tan contundente. Con tan boa materia prima e a pesar dos cociñeiros o resultado foi exquisito!

E mañá a seghuir arruinando a empresa!

ñié!

sábado 25 de agosto de 2007

Soy un gran peón de albañil!

Na foto da dereita, meu sobriño Braisiño, que esta semana cumpriu un aniño entre nós, e mailo tío Xan de visita por Xenebra. Detrás nosa, o famoso Jet d'Eau, chorro de auga, símbolo identificativo da cidade que cuspe auga a cento corenta metros de altura.

Bueno... Primeira semana como manœuvre ou peón de albanel rodeado de simpáticos portugueses, paveros coma eles solos. Detalle simbólico: comezo a traballar no mesmo sitio onde tamén empezou meu pai, como albanel (agora o meu contremaître ou xefe de obra ou contramestre mesmo), hai vinte e sete anos cando chegou a Suiza para traballar erguendo o hospital universitario de Lausana. O horario de traballo é de sete da mañá a cinco da tarde: nove horiñas, nin máis nin menos, todas aseguradas e pagadas (non como en España). Aquí, por convenio —que se cumpre, o salario mínimo para un peón rolda os 2.000€ mensuais logo de impostos, cantidade coa que neste país sobrevive moi malamente unha familia de catro persoas se non entra outro soldo na casa.

Pai e fillo, contremaître e manœuvre.

Mira que teño pasado veces por diante de obras e ata o de agora non fun quen de facerme unha idea do duro que pode chegar a ser este oficio, sobre todo cando traballas doce horas ao día, che pagan por oito e te aseguran por catro, como acontece en España. Iso, se tes papeis, claro. Aquí, como xa dixen, iso practicamente seica non existe.

O choio é duro pero o que peor levo, máis que o traballo en si, é ter que comer rápido. Que horror! Eu aprendín do meu querido avó de Xeve a disfrutar da comida como un dos praceres da vida, con tranquilidade, coma ten que sere. Temos unha hora para comer, pero entre que imos ao bar, nos serven o prato e volvemos á obra só dá para nutrirse e seguir traballando. Iso non é xantar, hostia!

Tódolos meus compañeiros son portugueses, así que con eles falo unha sorte de galego-portugués, nunca mellor dito. Están todo o día a putearse e a bromear, o cal fai moito máis levadeira a xornada de traballo. Un deles contoume que un dos compañeiros, cando tiña quince anos, ía montando unha burra cando se virou para collerlle o rabo e, como non o tiña, caeu e petou coa cabeza no chan. O médico dixo que era mellor deixalo así, e o pobre quedou maluco perdido. As putas risas...

Os últimos días da semana o meu traballo consistiu en encargarme do silo, unha máquina de catro toneladas e media onde os camións descargan o cemento que logo vou baldeirando pouco a pouco nunha vena, unha especie de contedor pequeno que a grúa leva ata onde esteamos a botar o cemento. A primeira vez que me puxen no silo botei por fóra medio camión de cemento que quedou espallado polo xardín e que logo tivemos que recoller entre outro peón e mais eu para metelo dentro da máquina. Despois, cando me chegaba a vena para encher, ou non me saía o cemento, por estar moi seco, ou a enchía ata o tope e botaba a metade por fóra. Por suposto, á parte de dous cepillos, unha pa e algunha outra cousa máis, tamén tiven tempo de cargarme o silo, retrasando un bo anaco o traballo de toda a obra. O venres a última hora eu estaba emporcallado de arriba a abaixo de cemento, e cando me ve así un dos compañeiros, dime: "Ala carallo, mira ti por que non puiden acabar de botar o cemento! O metro [cúbico] que me faltaba tíñalo ti na roupa!" xDD. Cando cheguei a casa e ía botar o pantalón a lavar, tiña tanta merda nel que case se tiña en pé él so!

Alá foron as miñas manciñas de estudante! Tódolos días, todos, tiven que ir ao botiquín a buscar tiritas para a veintena de feridas que teño só nas miñas doridas mans, á parte dos moratóns e outras feridas varias que colecciono no resto do meu atlético corpo (dito sexa de paso). A este ritmo, entre as tiritas e as ferramentas e máquinas que escarallo, vou ter que ser eu quen lle pague á empresa a final de mes. Estes non levantan ningún edificio mentres eu ande por aí. E, se o dan feito, nunha destas tiro con el.

E, agora que o penso, hai outro detalle curioso: traballei uns días de controlador para un evento en Vigo, coma meu irmán, que daquela era segurata e tamén estivo alí comigo; logo, no Rizos, de camareiro, coma miña nai; e agora tocou na construción, en Suiza, canda meu pai. Espero que a próxima, como dixo miña nai, xa sexa a miña profesión(?)!

"Esto es todo, amigos". A vindeira fin de semana, se aínda sobrevivo, cóntovos o que vou escarallando por aquí.

Apertas chocolateiras!

P.D. Santiagueses! En outubro paso pola capital e a montamos coma noutrora! Grandes!! ;D

miércoles 8 de agosto de 2007

De volta ás orixes! ;D

Os campos de Heidi, Pedro e mais Copito de Nieve

Tres meseciños no País da Paz que van vir caralludos para mente e espírito. E para o peto, espero. Había case dez anos que non me deixaba caer por estas fermosas terras, pero inda me lembraba de lugares, cheiros, algo de francés e moitas outras cousas que non sabía que aínda figurasen nos ficheiros da miña memoria. Gardo moitas e boas lembranzas da terra na que aprendín a andar, no Parque de toda a vida, e mesmo a falar, á beira do lago Lemán: Agua! Agua! Agua! Agua!

En teoría vin para traballar durante os tres meses de verán e gañar franquiños abondos como para non ter que currar ata que remate o vindeiro curso pero, entre unha e outra cousa, ata o próximo día vinte non empezo a choiar. Tendo en conta como andan os salarios en Suiza e non tendo que pagar aloxamento nin comida (algunha vantaxe ten que ter que teu pai leve aquí case trinta anos), mes e medio de traballo dá para moito, sempre e cando, claro, gastes os cartiños en Galicia, cos teus (algunha vantaxe ten que ter vivir nunha das rexións máis pobres de España, non?).

Xa contarei máis cousas a outras horas máis sas, pois de momento estas liñas abondan para presentar o blogue. Aínda non sei como chispa pasarei as fotos da cámara (graciñas, meu kurmán, por ma deixares), pero algo hei facer para colgalas aquí e adornar isto un pouco e acompañar as historias, que tanta letra soa tira para atrás e fai cousa fea. En último caso tiro do móbil e listo. Xa vos adianto que aquí hai moitas cousas dignas de ser vistas!

E agora a durmir, que xa lle gañei bastante tempo ao insomnio!